॥ विष्णुलहरी २ ॥

पुरातनानां वचसामगोचरं
महेशितारं पुरुषोत्तमं पतिम् ।
अपास्य तं त्वां निरपत्रपा सती
सती मतिर्म्मे कथमन्यमेष्यति ॥ ११ ॥

न जाग्रति स्वप्नदशान्तरेपि वा
परं विजाने तव पादपकङ्जात् ।
इति स्म सत्यं यदि भाषितं मया
कदा जगन्नायक मामुरीकुरु ॥ १२॥

इति दीनतरं दयानिधे दुरवस्थं सकलैः समुज्झितम् ।
अधुनापि न मां निभालयन्भजसे हा कथमश्मचित्तताम् ॥ १३॥

सुमहन्ति जगन्ति बिभ्रतः तव यो नाविरभूत् मनागपि ।
स कथं परमात्म देहिनः परमाणोर्म्मम धारणे श्रमः ॥ १४॥

नितरां विनयेन पृच्छते सुविचारोत्तमयच्छ यच्छ मे ।
करितो गिरितोप्यहं गुरुः त्वरितो नोद्धरसे यदाद्य माम् ॥ १५॥

न धनं न च राज्यसम्पदं न हि विद्यामिदमेकमर्त्थये ।
मयि धेहि मनागपि प्रभो करुणाभङ्गितरङ्गितां दृशम् ॥ १६॥

अयमत्यधमोपि दुर्ग्गुणो दयनीयो भवता दयानिधे ।
वमतां फणिनां विषानलं किमु नानन्दयतीह चन्दनः ॥ १७॥

क्षुधितस्य न हि त्रपास्ति मे प्रतिपथ्यं प्रतिगृह्णतः कणान् ।
अकलङ्कयशस्करं न ते भवदीयोपि यदन्यमृच्छति ॥ १८॥

नितरां नरकेपि सीदतः किमु हीनं गलितत्रपश्य मे ।
भगवन्कुरु सूक्ष्ममीक्षणं परतस्त्वां जनतः किमालयेत् ॥ १९॥

नरके निजकर्म्मकल्पिता भजतो मे महतीरपि व्यथाः ।
इदमेकमसह्यमीक्षका यदनाथं निगदन्ति मां विभो ॥ २०॥

॥ इति विष्णुलहरी २ ॥